Słowacja
Zaczęliśmy dzień w Starym Smokovcu u podnóża Tatr. Przy mapie okolicy zobaczyliśmy, jak blisko jesteśmy największych szczytów — Gerlacha, Łomnicy i Slavkovskiego. Dolna stacja kolejki stała tuż pod skalnymi ścianami, a wjazd na Hrebienok odsłaniał z każdym metrem coraz szersze widoki na dolinę i grań.
Na górze ruszyliśmy w stronę Bilíkovej Chaty. Przy tablicach z żółtymi drogowskazami i mapą szlaków, zaczynał się właściwy marsz. Ścieżka prowadziła przez las, ale co chwilę między drzewami pojawiały się ostre turnie i skalne ściany.
Po krótkim podejściu dotarliśmy do pierwszego z trzech wodospadów Zimnej Wody. Woda spływała szeroko po jasnych skałach, a wokół było pełno ludzi robiących zdjęcia. Drugi wodospad był zupełnie inny — wąski, schowany w skalnym korycie, z barierkami i łańcuchami prowadzącymi wzdłuż brzegu. Nad wodą leżało powalone drzewo, jak naturalna brama do wyższych partii Tatr.
Trzeci, najwyżej położony, był najbardziej surowy: woda spadała między głazami, a nad nami zaczynały się już pionowe ściany. Za wodospadami szlak wspinał się wyżej. Las przerzedzał się, pojawiały się martwe, wyschnięte pnie, a za nimi skały. To był ten moment, kiedy Tatry robiły się „prawdziwe” — ostre turnie, pionowe ściany i chmury zaczepiające się o najwyższe wierzchołki. Zatrzymaliśmy się tam na chwilę, bo widok był dokładnie taki, który pamięta się potem przez lata.
Po powrocie na Hrebienok zjechaliśmy kolejką do Smokovca i pojechaliśmy dalej nad Štrbské Pleso. Jezioro leżało spokojnie między lasem a górami, a na wodzie pływały czerwone łódki. Štrbské Pleso przypomina Morskie Oko, tylko od słowackiej strony — jezioro, las i góry układają się tu w podobną, niemal lustrzaną symetrię. Po słowackiej stronie jednak wszystko jest bardziej uporządkowane i komercyjne — jezioro otaczają hotele, restauracje i cała infrastruktura kurortu. Spacer wokół jeziora był idealnym zakończeniem dnia — po surowych skałach i wodospadach wszystko tu było ciche, równe i spokojne.
